Friday, 2 March 2018

മുലയൂട്ടലിന്റെ ആൾക്കൂട്ടവിചാരണയിലേക്ക് എന്റെ പങ്ക്!

ജിലു ജോസഫിന്റെ മുലയാണല്ലോ ഇപ്പൊ കേരളത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. അപ്പൊ, നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ ഒരു പ്രബുദ്ധമലയാളിയായ ഞാനും അക്കാര്യത്തിൽ ഒരു അഭിപ്രായം പറയണമല്ലോ. എന്നാപ്പിന്നെ പറഞ്ഞേക്കാം.


എല്ലാവരെയും പോലെ, ദിവസേന നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ ഞാനും കാണാറുണ്ട്. അതിൽ സ്വാഭാവികമായും മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മമാരും ഉണ്ടാവും. എന്നാൽ അപൂർവ്വമായല്ലാതെ പൊതുസ്ഥലത്തു മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മമാരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അതിന്റെ കാരണം, ചുറ്റും ജനങ്ങൾ നിൽക്കുമ്പോൾ മുലയൂട്ടാനുള്ള മടി തന്നെയാണ് എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. അഥവാ മുലയൂട്ടിയാൽ തന്നെ, ആരും ഒന്നും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ടായിരിക്കും അത്.


പാർലമെന്റിലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും മറ്റും മുലയൂട്ടുന്ന വനിതകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ വലിയ കാര്യമായി പത്രങ്ങളിൽ മുമ്പും അച്ചടിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്ന് വച്ചാൽ, അത് അത്ര സാധാരണമായ സംഗതിയല്ല എന്ന് ചുരുക്കം. പിറന്നു വീണ കുഞ്ഞിന് കുറേനാളത്തേക്ക് ലഭിക്കേണ്ട ഏക ആഹാരമായ മുലപ്പാൽ, മറ്റാരും കാണാതെ ചമ്മലോടെ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നതും കുഞ്ഞിന് അങ്ങനെ കഴിക്കേണ്ടി വരുന്നതും ഏതൊരു പുരോഗമന സമൂഹത്തിനും ചേരുന്ന കാര്യമല്ല. അതായത്, കുഞ്ഞു വിശന്നു കരയുമ്പോൾ അതിന് മുല കൊടുക്കാൻ സാഹചര്യത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു ലോകമാണ് എന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ കിനാശ്ശേരി. ഒരാൾ പൊതുസ്ഥലത്തു വച്ച് ചായ കുടിക്കുന്നത് പോലെ, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യമായി മുലയൂട്ടൽ മാറുമ്പോഴാണ് ആ സമൂഹം ഇക്കാര്യത്തിൽ പുരോഗതി പ്രാപിച്ചു എന്ന് പറയാനൊക്കൂ. (ശോഭേ! ഞാനൊരു സ്വപ്നജീവിയാണ്!)



ഫിലോസഫി കഴിഞ്ഞു. ഇനി പ്രാക്ടിക്കൽ.

ജിലു ജോസഫ് അമ്മയല്ല എന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ പ്രശ്നം. അപ്പൊ, മുലയൂട്ടുന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ അവർ ആ കുഞ്ഞിനേയും സമൂഹത്തെയും വഞ്ചിച്ചു എന്നതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം.
നമ്മൾ സമൂഹത്തോട് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യം, എളുപ്പത്തിലും ശക്തമായും കൂടുതൽ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമാണ് പരസ്യങ്ങൾ. ആ പരസ്യത്തിൽ കാണിക്കുന്നത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിയായാലേ സമൂഹം അംഗീകരിക്കൂ എന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്ത് യുക്തിയാണുള്ളത്? അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ, കല്യാൺ ജ്വല്ലേഴ്സിന്റെ പരസ്യത്തിൽ അമിതാഭ് ബച്ചന് പകരം മഞ്ചൂന്റെ സ്വന്തം  അച്ഛൻ തന്നെ അഭിനയിക്കണം. ചർമം കണ്ടാൽ പ്രായം തോന്നാത്ത സന്തൂർ അമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ കുഞ്ഞു വേണം ഡാൻസ് കഴിയുമ്പോൾ മമ്മീ എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവേണ്ടത്. അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക്, പരസ്യമോഡലായ ജിലുവിനും മാപ്പ് കൊടുക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. പൊതുസ്ഥലത്തെ മുലയൂട്ടൽ എന്ന ആശയം വായനക്കാരിൽ എത്തിക്കാൻ ജിലു ജോസഫ് എന്ന മോഡൽ, ഒരു മുഖചിത്രത്തിന് പോസ് ചെയ്തു. അത് അവരുടെ തൊഴിലാണ്.അത്രയേയുള്ളൂ.  ഇനി അവർ അമ്മയായിരുന്നെങ്കിലോ? മാതൃത്വത്തെ വിറ്റു കാശാക്കി എന്ന ഡയലോഗും കേൾക്കേണ്ടി വന്നേനെ. നത്തിങ് മോർ.


മറ്റൊന്ന്, കൊച്ചിന്റെ മനുഷ്യാവകാശത്തെ കുറിച്ചാണ്. ആ കുഞ്ഞ്, ഈ പരസ്യത്തിന് വേണ്ടി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ വേദനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ തീർച്ചയായും നടപടിയെടുക്കപ്പെടുക തന്നെ വേണം. പക്ഷേ, പരസ്യ ചിത്രീകരണ സമയത്ത്, ആ കുഞ്ഞിന്റെ യഥാർത്ഥ അമ്മ അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. വിശപ്പ് മാറി പ്രസന്ന ഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ മുലപ്പാലില്ലാത്ത മുല കൊടുത്തു എന്നത് അത്ര ആനക്കാര്യമായി എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അതൊരു തെറ്റാണെങ്കിൽ, ഷാമ്പൂവിന്റെ പരസ്യത്തിൽ അഭിനയിച്ച കുട്ടി, പനങ്കുല പോലെയുള്ള യഥാർത്ഥ മുടിയുമായി നടക്കണം. ബൂസ്റ്റിന്റെ പരസ്യത്തിൽ അഭിനയിച്ച കുട്ടി ഷൂട്ടിങ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഒറ്റയടിക്ക് അസാധ്യ ബുദ്ധിമാനും, പൊക്കക്കാരനും കരുത്തനും ആയി മാറണം. സത്യത്തിൽ അങ്ങനെയൊക്കെയാണോ? യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ, സുന്നത്തിനെയും കുത്തിയോട്ടത്തിനെയും ന്യായീകരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം ബാലാവകാശത്തിന്റെ പേരിൽ അലമുറയിടുന്നത് കാണുമ്പോ, എനിക്ക് നാൺ വരുന്നു. എഴുത്തിനിരുത്തുമ്പോ അലറിക്കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോ വലിയ സാംസ്കാരിക ചിഹ്നമായി ഫ്രണ്ട് പേജിൽ വരുന്നതിനെ ആഘോഷിക്കുന്നവരാണ്, ഇവിടെ കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നത്. ആ കുഞ്ഞിന് പ്രകടിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരേയൊരു പ്രതിഷേധ മാർഗമാണ് ആ അലറിക്കരച്ചിൽ എന്ന് നിങ്ങൾ ഓർത്തിട്ടുണ്ടോ? കുരിശും ചുമപ്പിച്ചു മലകയറ്റപ്പെടുന്ന കുഞ്ഞിൽ മഹത്വം ദർശിക്കുന്നവർ ഈ പരസ്യത്തോട് ദേഷ്യം കാണിക്കുമ്പോ എനിക്ക് പിന്നേം നാൺ വരുന്നു. അഞ്ചോ പത്തോ വയസുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ്, അച്ഛനമ്മമാരോട് അങ്ങോട്ട് ചെന്ന്, തനിക്ക് ഇങ്ങനത്തെ ഹൊറിബിൾ നേർച്ചയുണ്ടെന്നു പറയില്ലെന്നാണ് എന്റെ എളിയ വിശ്വാസം. അങ്ങനെ കൺമുമ്പിൽ നിരവധി തെളിവുകളോടെ നടമാടുന്ന ,പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത എന്ത് മാത്രം ബാലപീഡനങ്ങൾ! ബാലാവകാശലംഘനങ്ങൾ!


മൂന്നാമത്തേ തെറ്റ്, മുല മുഴുവനായി കാണിച്ചു എന്നതാണ്.
മുലയൂട്ടുമ്പോൾ, മുലയുടെ എത്ര ഭാഗം പുറത്തേക്ക് കാണിക്കണം, എത്ര മറയ്ക്കണം എന്നതിനെ കുറിച്ച് ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്നുണ്ടോ? അമ്മയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും സൗകര്യം അനുസരിച്ച് മുലയൂട്ടുന്നതിൽ ആർക്കും വിരോധം തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇവിടെയും അതല്ലേ സംഭവിച്ചുള്ളൂ. അല്ലാതെ, താൻ മുലയൂട്ടുന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ എല്ലാ മഹിളാരത്‌നങ്ങളും മുലയൂട്ടണമെന്ന് ജിലുവോ മാതൃഭൂമിയോ ആഹ്വാനം ചെയ്തിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ. ഇതിലും അനാവൃതമായ മുലയൂട്ടലുകൾ ഇതിലും മികച്ച മാധ്യമങ്ങളിൽ വരികയും അഭിനന്ദനങ്ങൾ നേടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന കാര്യം കൂടി ഓർമിക്കുക. കപടസദാചാരബോധത്തിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ ഇങ്ങനെയൊരു മുഖചിത്രം അവതരിപ്പിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച മോഡലിനും പിന്നണി പ്രവർത്തകർക്കും അഭിമാനിക്കാം.


അടുത്ത പ്രശ്നം. ഗൃഹലക്ഷ്മി ആണുങ്ങളെ മുഴുവൻ അപമാനിച്ചത്രേ!
ആ ലേഖനം വായിക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഉള്ളടക്കം എനിക്ക് അറിയില്ല. എന്നാൽ, തലവാചകം വായിക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നത് പറയാം. തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങൾ മുമ്പ് നേരിട്ടത് കൊണ്ടോ, തുറിച്ചൊ ഒളിച്ചോ തന്റെ മുലകളെ ആണുങ്ങൾ നോക്കും എന്ന ഭയമോ ചമ്മലോ ഉള്ളത് കൊണ്ടോ തന്നെയാണ് പൊതുസ്ഥലത്തെ മുലയൂട്ടലുകൾ കുറയുന്നത്. അങ്ങനെ നോക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് ജീവിതം കൊണ്ടോ, സംസ്കാരം കൊണ്ടോ, പ്രായം കൊണ്ടോ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അല്ലാതെ ആ ആൺനോട്ടങ്ങൾ അവസാനിക്കുകയും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് കേരളത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം ആണുങ്ങളും മുലയൂട്ടുന്ന സ്ത്രീയെ അമ്മയെ പോലെ കാണുന്നു എന്ന നിലവിളിയ്ക്ക് അഥവാ സപ്രിട്ടിക്കറ്റിനു, ആധികാരികതയേക്കാൾ കൂടുതൽ വൈകാരികതയാണുള്ളത്. നമുക്ക് ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ, നമ്മുടെ ചുറ്റുവട്ടത്തിരുന്ന് പരസ്യമായി മുലയൂട്ടിയാൽ അറിയാം ആ നിലവിളിയിലെ ആത്മാർത്ഥത!

മാത്രമല്ല, ഒരു പെൺകുട്ടി പീഢിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴോ ആൾക്കൂട്ട ആക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോഴോ 'സഹോദരീ, മാപ്പ്‍' എന്ന വാചകം എടുത്തലക്കുന്ന ആചാരം നമ്മിൽ പലരും ചെയ്യാറില്ല? നമ്മൾ ഭൂരിഭാഗവും അങ്ങനെ ആയതുകൊണ്ടാണോ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നത്? അല്ല, നമ്മളിലൊരുവൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്, ആ വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധി എന്ന നിലയിൽ നമ്മൾ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം. പക്ഷേ ഇവിടെ, വിഷയത്തിന്റെ കാമ്പിലേക്ക് കടക്കാതെ, ജിലു സുന്ദരിയാണ്, അമ്മയല്ല, കുഞ്ഞിനെ പറ്റിച്ചു, കാശിനു വേണ്ടി കാമം വിളമ്പുന്നു എന്ന് തുടങ്ങിയ എന്ത് മാത്രം ആക്രോശങ്ങൾ. തല വാചകത്തിലേത്, ഒരു ആജ്ഞയാണോ അപേക്ഷയാണോ എന്ന് ഒരു പുനർവിചിന്തനത്തിനു നല്ല സ്കോപ്പ് ഉണ്ട്.


പിന്നെ, മാർക്കറ്റിങ് തന്ത്രം.
ഗൃഹലക്ഷ്മി ഒരു ബുദ്ധിജീവി മാസികയൊന്നും അല്ല എന്നാണ് എന്റെ അറിവ്. വീട്ടുപണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നേരം കിട്ടിയാൽ കേരളത്തിലെ മധ്യവർഗ വീട്ടമ്മമാർക്ക് വായിക്കാനുള്ള ഒരു നേരംകൊല്ലി മാഗസിൻ ആയിട്ടേ എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ. അതിന്റെ കവറിൽ, തുടുത്ത മോഡലുകൾ വരുന്നത് ആദ്യം ഒന്നും അല്ലല്ലോ? അപ്പൊ ഒരു സുന്ദരിയെ 'കുലസ്ത്രീ' മോഡൽ മാതാവാക്കിയതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്. അത്തരം മോഡലുകളെ പോലെയാവാൻ ഉള്ളുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് ഗൃഹലക്ഷ്മിയുടെ ടാർഗെറ് ഓഡിയൻസ്. അപ്പോൾ, ജിലു അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു സുന്ദരി സ്വാഭാവികമായും കവറിൽ വന്നിരിക്കും. എന്റെ ശരീരം എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. നിങ്ങൾ തുറിച്ചു നോക്കിയാലും എനിക്ക് ഒരു ചുക്കുമില്ല എന്ന് തന്റേടത്തോടെ പറയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ അവതരിപ്പിച്ചെങ്കിൽ കൂടുതൽ മികച്ചതായേനെ എന്ന് മാത്രം.

അപ്പോൾ, പറഞ്ഞു വന്നത്, ഗൃഹലക്ഷ്മിയോ ജിലുവോ ഒരു മഹാപരാധം ചെയ്തതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പൊതുസ്ഥലത്തു സ്വസ്ഥമായി മുലയൂട്ടുന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് തുടക്കമിടാൻ കഴിഞ്ഞത് നല്ല കാര്യമാണ്. അതിനു പറ്റിയ സാഹചര്യം ഒരുക്കുന്നതിലേക്ക് സമൂഹം എത്തിച്ചേരട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഗൃഹലക്ഷ്മിയുടെ കവറിൽ ഇന്നയിന്ന തെറ്റുകളും നിയമപ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു തരുന്നവർക്ക് മുൻ‌കൂർ നന്ദി. സദാചാരവും സംസ്കാരവും താങ്ങിപ്പിടിച്ചു വരുന്നവരോട്, OMKV.


Monday, 27 March 2017

മീനമാസത്തിലെ സൂര്യൻ

പ്രിയ ചങ്ക് ബ്രോ ആഡ്രിൻ വായിച്ചറിയാൻ കേഡി എഴുതുന്നത്,

മീനമാസത്തിലെ ആകാശവഴികളിൽ സൂര്യൻ കനലായി കത്തിനിൽക്കുന്നു. ജീവിതത്തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഇത് മീനമാണോ മകരമാണോ എന്ന് ആരന്വേഷിക്കുന്നു?

ഒരു കൂട്ടുകാരന് കത്തെഴുതുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും  തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ഇമ്മാതിരി സാഹിത്യം കലർത്തി കുളമാക്കുമോ എന്ന് നീ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകും. നീ എന്ത് ചിന്തിച്ചാലും എനിക്ക് അതൊരു വിഷയമേയല്ല!

ബൈ ദി വേ, പറഞ്ഞ കാര്യം വിട്ടു പോയി. അതേ, നമ്മളെല്ലാം തിരക്കുകളുടെ ലോകത്താണ്. ഇതിനിടയിൽ നമ്മിൽ പലരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അത്രമേൽ ആർദ്രമായി സൗഹൃദം പങ്കിട്ട നമ്മുടെ പ്ലസ് ടു ജീവിതം അവസാനിച്ചിട്ട് ഇത് പത്താമത്തെ വർഷമാണ്! അവസാന പരീക്ഷയും എഴുതി നമ്മൾ പിരിഞ്ഞത് പഴയൊരു മീനമാസത്തിലായിരുന്നു.

എത്ര വേഗമാണ് കാലങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നത്! തൊമ്മിച്ചന്റെ ചിരി വരാത്ത കോമഡികളും ദേവൂന്റെ കിക്കിക്കിക്കി എന്ന ഭീകര ചിരിയും വിദ്യാനന്ദിന്റെയും അന്തപ്പന്റെയും കൊല കത്തികളും ഡെസ്‌പരാഡോസിന്റെയും റെഡ് ബുൾസിന്റെയും വീരഗാഥകളും ഒക്കെ ഓർമ്മപുസ്തകത്തിലെ  തിളക്കമുള്ള താളുകളായി മാറിയിട്ട് പത്ത് വർഷങ്ങളായെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം! പാറുവും അശ്വിനിയും ഒക്കെ പുതിയ ഗോസിപ്പുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ മെനക്കെട്ട് നടക്കുന്നതും ദീബ പുതിയ ഫാഷൻ എന്ന പേരിൽ ഓരോ തല്ലിപ്പൊളി പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതും ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞ പോലെ തോന്നുന്നു!
ഇന്റെർവെല്ലിനും ഫ്രീപിരീഡുകളിലും ഒക്കെ ഒരേ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് പ്രണയം പങ്കിടുന്ന ഒരു കൂട്ടം കൗമാരക്കാർ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഇന്നും മനസ്സിൽ ബെഞ്ചിട്ടിരിപ്പാണ് ബ്രോ. അതൊക്കെ പ്രണയം ആയിരുന്നോ എന്ന് തന്നെ അറിയാൻ വയ്യ. പേരറിയാത്ത ആ നൊമ്പരത്തെ പിന്നെയെന്താണ് വിളിക്കേണ്ടത്? അണ്ണാ, വീപ്പീ, അർജുനേ, ലോയ്‌ഡ് ബ്രോ... എല്ലാവർക്കും നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ പത്താം വാർഷികാശംസകൾ! (കൂട്ടത്തിൽ എനിക്കും)!!!

ആഡ്രിനേ, നീയാണെടാ ഹീറോ. പ്രേമിച്ച പെണ്ണിനെ തന്നെ കെട്ടിയില്ലേ! അതുകൊണ്ട് നിനക്കും ഇരിക്കട്ടെ സഫലപ്രണയത്തിന്റെ ഒരാശംസാപുഷ്പം! നിന്റെ കല്യാണത്തിന് വന്നത് കൊണ്ട് അനിൽ, റിനിൽ, പൈ, വിനു, ലോയ്ഡ്, യദു, അണ്ണൻ, അന്തപ്പൻ, വീപ്പീ, നിമിഷ, എശ്വിൻ, ജയൻ എന്നിവരെയൊക്കെ കാണാൻ പറ്റി. തൊമ്മിച്ചൻ പറയാറുള്ളത് പോലെ, ഒരായിരം നന്ദിനി!

ഇതൊക്കെ വായിച്ച്, ഓർമകളുടെ C2 വിൽ ആരും ബഹളമുണ്ടാക്കരുത്. പ്രവിതയും വർഷയും നാരായണനും ഒക്കെ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു പഠിച്ചോട്ടെ! എന്നാലും ഒരു കയ്യിൽ പീസീ തോമസ് സാറിന്റെ എൻട്രൻസ് മെറ്റീരിയലും മറുകയ്യിൽ ഉമ ടീച്ചറുടെ സീപ്പീപ്പിയും ഒരുമിച്ചു പഠിക്കുന്ന നീതുവിന് ഒരു സ്റ്റാന്റിംഗ് ഒവേഷൻ കൊടുക്കാതെ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല ബ്രോ! എന്ത് നല്ല കുട്ടി!

ജ്യോതി ടീച്ചറും ഉമ ടീച്ചറും ജയശ്രീ ടീച്ചറും സീന ടീച്ചറും റാണി ടീച്ചറും നരേന്ദ്രൻ മാഷും ഒക്കെ കയ്യിലൊരു പുസ്‌തകവും പിടിച്ച്, ഇടയ്ക്കിടെ മനസിലേക്ക് കയറി വരാറുണ്ട്. സത്യത്തിൽ അവരെ കാണുമ്പോൾ എന്നോട് ചോദ്യം ചോദിച്ചാലോ എന്നോർത്ത് എനിക്ക് പേടിയാണ്. പഠിപ്പിച്ചതൊന്നും ഓർമയില്ലല്ലോ! പക്ഷേ, അവരൊന്നും ചോദിക്കാറില്ല. കുറച്ചു നേരം, അവർ പകർന്നു നൽകിയ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങളോർത്ത് മനസ് നിറയും. പിന്നെ, കഴിഞ്ഞ കുറെ വർഷങ്ങളിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അവരെ കാണാൻ സ്‌കൂളിൽ പോയില്ലല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം ഉള്ളിൽ നിറയും. പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോ ആ കുറ്റബോധം അങ്ങ് പോകും. ദാറ്റ്സ് ഓൾ!

അതുപോലെ തന്നെയാണ് മറ്റ് കൂട്ടുകാരുടെയും കാര്യം. പ്ലസ് ടൂ ലൈഫ് വാസ് ഓസം എന്നൊക്കെ ഡയലോഗ് അടിക്കുമെങ്കിലും പലരുടെയും പേരുകൾ പോലും മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഫേസ്‌ബുക്കിൽ അവരിടുന്ന പോസ്റ്റിന് ഒരു ലൈക്, അല്ലെങ്കിൽ ജ്യോതീസ് ഏഞ്ചൽസിൽ ഒരു ഹായ്. കഴിഞ്ഞു. അതിനപ്പുറം, ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യുന്നു എന്നോ എവിടെയാണെന്നോ അറിയില്ല. അറിയാൻ ശ്രമിക്കാറുമില്ല! അതങ്ങനെയാണ്, ചില ജീവിതനിയമങ്ങളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറാനാവില്ലല്ലോ?
ഏതൊരു വിദ്യാലയ സ്മരണയിലെയും ക്ളീഷേ സീനുകളായ, പങ്കിട്ടെടുത്ത ഉച്ചയൂണുകൾക്കും കലപില കൂട്ടുന്ന ക്‌ളാസ്‌റൂമുകൾക്കുമപ്പുറം നമ്മുടെ പ്ലസ് ടു ജീവിതത്തെ വ്യത്യസ്തമാക്കിയതെന്തായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അത് നമ്മൾ തന്നെയായിരുന്നു. ജീവിതനാടകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ രംഗങ്ങൾ സ്വയം മറന്നാടുകയായിരുന്നു നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും. അവിടെ നമുക്ക് പകരം വയ്ക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലായിരുന്നു. നമ്മുടെ വരാന്തകളും, ലാബുകളും, മഴക്കാലങ്ങളും, സ്‌കൂളിന് പിന്നിലെ വിശാലമായ പാടങ്ങൾ പോലും ആ നാടകത്തിന്റെ വേദികളായിരുന്നു. ഇല്ലാത്ത ഗൗരവം അഭിനയിക്കുന്ന മിനി ടീച്ചറും, മൊബൈൽ ഫോൺ ചെക്കിങ്ങിന് വരുന്ന സ്‌ക്വാഡും, കലോത്സവങ്ങളും ടൂറും എല്ലാം ആ നാടകത്തിന് മിഴിവേകിയ മുഹൂർത്തങ്ങളായിരുന്നു. മിക്കവാറും സ്‌കൂൾ അനുഭവങ്ങളെല്ലാം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണെങ്കിലും നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ സ്‌കൂൾ ജീവിതം പ്രിയപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നത് മേല്പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ ആയിരിക്കും.

എന്തൊക്കെയോ എഴുതണമെന്നു കരുതിയാണ് തുടങ്ങിയത്. ഇപ്പൊ, പാതിവഴിയിൽ വരികൾ ഇടറി നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കുട്ടികൾ ആവശ്യത്തിന് ഭക്ഷണമോ വസ്ത്രമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ഇല്ലാതെ നരകിക്കുന്ന ഒരു സമാന്തരലോകം നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. അതോർക്കുമ്പോൾ, രാജദ്രാവകത്തിൽ സ്വർണം ചാലിച്ച് മനസിന്റെ തിരശീലയിൽ സുവർണമുഹൂർത്തങ്ങൾ കോറിയിട്ട നമ്മളൊക്കെ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. സോറി ബ്രോ, വീണ്ടും സാഹിത്യം കേറി വന്നു. നീ ക്ഷമി.

മധ്യവേനലവധി, സന്തോഷത്തിന്റെ പെരുമഴക്കാലമാണെങ്കിലും വേർപാടിന്റെ വർഷങ്ങളിൽ അതങ്ങനെയല്ല. ക്‌ളാസുകൾ അവസാനിക്കാറാകുന്നതിനു മുമ്പേ മൗനത്തിനു വഴി മാറുന്ന കലപിലകൾ, ഓർമപുസ്തകത്തിൽ കോറിയിട്ട ഹൃദയാക്ഷരങ്ങൾ, പരസ്പരം കൈമാറുന്ന സ്നേഹസമ്മാനങ്ങൾ, വിഷാദച്ചിരിയോടെ പോസ് ചെയ്യുന്ന ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോകൾ, കയ്‌പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ മറക്കുകയും എല്ലാവരിലേയും നന്മ മാത്രം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മായാജാലം, ബാക്‌ബെഞ്ചേഴ്സിന്റെ പരുക്കൻ പുറന്തോടിനുള്ളിലെ ഹൃദയനൈർമല്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഏറ്റുപറച്ചിലുകൾ, കണ്ണീരും നൊമ്പരവും നിറയുന്ന, വേർപാടിന്റെ വിഷാദകാലമാണ് ചില അവധിക്കാലങ്ങൾ.

പിന്നെ, പതിയെ പതിയെ പുതിയ കാഴ്ചകളിലേക്കും ലോകങ്ങളിലേക്കും ജീവിതം ചുവടു വയ്ക്കും. അതിനിടയിലെപ്പോഴോ ആ പഴയ സ്‌കൂൾ ജീവിതം വിസ്‌മൃതിയിലാവും. എങ്കിലും ഓർമക്കൂമ്പാരത്തിനിടയിൽ എവിടെയോ ആ കാലഘട്ടം പൊടിപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ടാകും. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സംഭവിച്ചത് ഇതൊക്കെത്തന്നെയല്ലേ? ഉപരിപഠനം, ജോലി എന്നിങ്ങനെ ഒരു ട്രാന്സ്ഫോമേഷന്റെ കാലമാണ് നമുക്കിത്. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ പലരും പല ടൈം സോണുകളിൽ ആയി. പല തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ ആയി. പലരും കുടുംബിനികളും കുടുംബൻമാരും ഒക്കെ ആയി. ഈ തിരക്കുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അധികം വൈകാതെ ആ ഓർമ്മകളൊക്കെ നമ്മൾ 54 പേരും ചേർന്നു പൊടി തട്ടിയെടുക്കണം. അവ വജ്രശോഭയോടെ തിളങ്ങുന്നത് നമുക്ക് നമ്മുടെ അദ്ധ്യാപകരോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കണം. പിന്നെ, നിന്റെ ബസ്സിൽ ഒരു ഫ്രീ ട്രിപ്പും റിനിലിന്റെ ഹോട്ടലീന്ന് ഫ്രീ ഫുഡ്ഡും! എങ്ങനിണ്ട്? എങ്ങനിണ്ട്?!

എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും സുരക്ഷിതവും മനോഹരവുമായ ഒരു അവധിക്കാലം സമ്മാനിക്കാൻ ഡിങ്കനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.

സ്നേഹപൂർവ്വം,
കേഡി

പിൻകുറിപ്പ്: ഇത് വായിക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു സ്‌കൂൾ കാലഘട്ടം ഓർത്തെടുക്കാനുണ്ടാകും. പഴയ കളിക്കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയുള്ള നനുത്ത സ്മരണകളും ഏറെയുണ്ടാകും. എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുപരിയായി, ഒരു നേരത്തെ ഉച്ചക്കഞ്ഞി കിട്ടുമല്ലോ എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ മാത്രം കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്‌കൂളിലയയ്ക്കുന്ന അച്ഛനമ്മമാരും, അട്ടപ്പാടി മുതൽ ജാർഖണ്ഡ് വരെയുള്ള നാടുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന കാര്യം നമുക്ക് മറക്കാതിരിക്കാം. അത്തരം കുട്ടികൾക്ക് വേനലവധി കൊടിയ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ദിനങ്ങളാണ്. അടുത്ത അധ്യയന വർഷത്തിൽ സ്‌കൂളിൽ മടങ്ങിയെത്തുന്ന കുട്ടികൾ വിളർച്ചയും പോഷകാഹാരക്കുറവും ബാധിച്ച് ക്ഷീണിതരായിരിക്കും. അത് അടുത്ത വർഷത്തെ അവരുടെ പഠനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. വൈകാതെ, പാതിവഴിയിൽ പഠനം നിർത്തി തൊഴിലെടുക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായിത്തീരും. കാരണം, വിശപ്പാണ് പരമമായ സത്യം!

നേരിട്ടോ സന്നദ്ധസംഘടനകളിലൂടെയോ അത്തരക്കാരെ സഹായിക്കേണ്ട കടമ നമുക്കുണ്ട്. സ്വന്തം സുഖത്തിനപ്പുറം, സഹജീവികളുടെ ദുരവസ്ഥ മനസിലാക്കാനും തന്നാലാവും വിധം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും മനസുള്ള കുട്ടികൾ വളർന്നു വരുമ്പോഴാണ് സമൂഹം കൂടുതൽ ആരോഗ്യമുള്ളതായിത്തീരുന്നത്. ഈ അവധിക്കാലത്ത്, കളിചിരികൾക്കൊപ്പം കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ സഹാനുഭൂതിയും സ്നേഹവും നിറയ്ക്കാൻ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും കഴിയട്ടെ. മാറ്റം എന്നത് പുറമേ നിന്നും സംഭവിക്കുന്നതല്ല. അത് നമ്മൾ തന്നെയാണ്. 

Thursday, 23 February 2017

നിലനിൽക്കണോ, നമ്മുടെ നാടിന്റെ സംസ്കാരം?!

പ്രിയ ചങ്ക് ബ്രോസ്,

പൂരത്തിന്റെ പൊലിമ കുറയുന്നതിൽ എനിക്കും വിഷമമുണ്ട്. പാണ്ടിയും പഞ്ചാരിയും തീർക്കുന്ന മേളപ്രപഞ്ചവും കുടമാറ്റത്തിന്റെ വർണവിസ്മയങ്ങളും ഹൃദയതാളങ്ങളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുന്ന വെടിക്കെട്ടും പകരം വയ്ക്കാൻ ഇല്ലാത്ത അനുഭവങ്ങളാണ്. ഒരു ജനതയുടെ വികാരവും ആവേശവുമാണ് ആണ്ടിലൊരിക്കലെത്തുന്ന പൂരം. പൂരത്തിനെത്തുന്ന പുരുഷാരം തന്നെയാണ് തെളിവ്.


പക്ഷേ, ഇന്നത്തെ ഹർത്താലിന് എന്റെ പിന്തുണയില്ല.

പൂരത്തിന്, കരിയും കരിമരുന്നും വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും സമ്മതിക്കുമോ?! അപ്പൊ എന്ത് ചെയ്യും? പുതിയൊരു ടാഗ് ലൈൻ ഉണ്ടാക്കും. "നിലനിൽക്കണം നമ്മുടെ നാടിന്റെ സംസ്കാരം!".

ഈ സംസ്കാരം എന്നത്, കല്ലിൽ കൊത്തി വച്ച പോലെ, കാലാകാലം മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിൽക്കേണ്ട ഒന്നാണ് എന്നാണ് തൃശൂർ പൂരത്തെ കുറിച്ചുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ മനസിലാവുന്നത്. ആനയും കരിമരുന്നും ഒഴിവാക്കുന്നത് ആചാരങ്ങളുടെ ലംഘനമാണ് എന്ന വാദം മുതൽ, അങ്ങനെയെങ്ങാനും സംഭവിച്ചാൽ അത് ചെയ്തവരുടെ കയ്യും കാലും തല്ലിയൊടിക്കും എന്ന വീരവാദം വരെ പ്രതികരണങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. കുതിരവട്ടം പപ്പുച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ പോലെ, ഒന്ന് അങ്ങോട്ടോ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ടോ മാറിയാൽ തവിടുപൊടിയാകുന്ന എഞ്ചിൻ ആണ് നമ്മുടെ സംസ്കാരം എങ്കിൽ തൃശൂർ പൂരം ഉണ്ടാവുകയേ ഇല്ലായിരുന്നു!

പണ്ട്, തൃശൂർ ജില്ലയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘോഷമായിരുന്നു ആറാട്ടുപുഴ പൂരം. തൃശൂരും തൃപ്രയാറും ഒക്കെ ഉള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ എഴുന്നള്ളിപ്പുകൾ ആറാട്ടുപുഴയിൽ എത്തി പൂരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാറാണ് പതിവ്. ഒരിക്കൽ മഴ കാരണം ആറാട്ടുപുഴ പൂരത്തിന് സമയത്ത് എത്തിച്ചേരാത്തതിനാൽ തൃശൂർ വിഭാഗക്കാരെ എഴുന്നള്ളിപ്പിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. അങ്ങനെ തൃശൂർ ദേശക്കാർ ശക്തൻ തമ്പുരാനോട് പരാതി പറയുകയും 1798 ൽ തൃശ്ശൂരിലെ പത്ത് ദേശക്കാരെ ഉൾപ്പെടുത്തി അദ്ദേഹം തൃശൂർ പൂരം തുടങ്ങി വെച്ച് എന്നുമാണ് ചരിത്രം.


അതായത് 1797 വരെ തൃശൂർ പൂരം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം അല്ലായിരുന്നു!
1936 വരെ  താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനം നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗം അല്ലായിരുന്നു.
1947 ൽ കമ്പക്കുടി കുളത്തുർ ശ്രീനിവാസ അയ്യർ ഹരിവരാസനം എഴുതുന്നത് വരെ ശബരിമലയിൽ നടയടക്കുമ്പോൾ പാടിയിരുന്നത് ഈ കീർത്തനം അല്ലായിരുന്നു.
ഏതാനും കൊല്ലം മുമ്പ് വരെ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ ചുരിദാർ ധരിച്ചു കയറുന്നത് ആചാരപരമല്ലായിരുന്നു.
നരബലിയും മൃഗബലിയും നടത്തിയിരുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഇന്ന് നടക്കുന്നത് ചുണ്ണാമ്പും മഞ്ഞളും ചേർത്ത് ചുവപ്പിച്ച വെള്ളത്തിൽ കുമ്പളങ്ങ അരിഞ്ഞു നടത്തപ്പെടുന്ന ഗുരുതിയാണ്.
ഇതെല്ലാം അതാത് കാലത്തെ കമ്മിറ്റിക്കാരെയും അനുകൂലികളെയും ചൊടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. എന്നാൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷയും പുരോഗമന ആശയങ്ങളും മുൻനിർത്തി എത്രയോ ആചാരങ്ങളിൽ നമ്മൾ മാറ്റം വരുത്തി?

അങ്ങനെ വിവിധ മതങ്ങളിലും ജാതികളിലും ആഘോഷങ്ങളിലും ജീവിതരീതിയിലും ഒക്കെ കാലക്രമത്തിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങൾ നിരത്താൻ തുടങ്ങിയാൽ, പ്രാചീന ശിലായുഗം മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ എഴുതേണ്ടി വരും. നാടിന്റെ നന്മയും നാട്ടുകാരുടെ സൗകര്യവും മുതൽ, വൈദേശിക ആക്രമണങ്ങളും മറ്റ് സംസ്കാരങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും വരെ, ഓരോ നാട്ടുകാരും പിന്തുടർന്നു പോരുന്ന ജീവിതരീതിയെയും സംസ്കാരത്തെയും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കേരളീയരുടെ പൊതുജീവിതത്തിലും ഇത്തരം നിരവധിയായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയാണ് കസവുമുണ്ടും ഓട്ടുവിളക്കും സദ്യയും ആനയും വെടിക്കെട്ടും ഒക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും ഭാഗമായത്. ഇതെല്ലാം ആദിമകാലം മുതൽക്കേ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതും ഇനി എക്കാലവും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതും ഒരു പോലെ വിഡ്ഢിത്തമാണ്. കാരണം, മാറ്റം പ്രകൃതി നിയമമാണ്.

പൂരം ആരംഭിച്ച നാൾ മുതൽ ഇന്നു വരെ തേക്കിൻ കാടിന്റെ വിസ്തൃതി കുറഞ്ഞതല്ലാതെ ഒട്ടും കൂടിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ജനസംഖ്യയും കെട്ടിടങ്ങളുമൊക്കെ പത്തും നൂറും മടങ്ങു വർദ്ധിച്ചു. വെടിക്കെട്ടിന്റെ ഗാംഭീര്യവും ആനകളുടെ തലയെടുപ്പും വർധിപ്പിക്കാൻ വർഷാവർഷം ശ്രമം നടക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഒരു തീപിടുത്തമോ മറ്റോ ഉണ്ടായാൽ ശാസ്ത്രീയമായി അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ഉള്ള ഉപാധികൾ മിക്ക കെട്ടിടങ്ങളിലും ഇല്ല. ജനങ്ങൾക്ക് ഒന്ന് ചിതറിയോടാൻ പോലും സ്ഥലവുമില്ല. എന്നിട്ടും, പൂരത്തിന്റെ പേരിൽ തൃശൂരുകാർ ഹർത്താൽ നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഹൃദയം കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ വേണ്ടത് തലച്ചോറ് കൊണ്ടുള്ള ചിന്തയും പ്രവൃത്തിയുമാണ്. മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ആചാരങ്ങളും നിയമങ്ങളും എല്ലാം, അതാത് കാലത്തെ, സാമൂഹികവും സുരക്ഷാപരവുമായ കാരണങ്ങളാൽ, മാറ്റേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ആനയും വെടിക്കെട്ടും നിയന്ത്രിക്കണം എന്ന് പറയുന്നതും അതേ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെയാണ്.


പരമ്പരാഗതമായി വെടിമരുന്നിന്റെ മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരുടെ അനുഭവസമ്പത്തിലാണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസം. പൊട്ടിത്തെറിയുണ്ടാവുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് വരെ പുറ്റിങ്ങൽ ക്ഷേത്രത്തിലെ കരിമരുന്നു തൊഴിലാളികളും കേമന്മാരായിരുന്നു. ഇടയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് വരെ കൊലയാളി ആനകളെല്ലാം കണ്ണിലുണ്ണികളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ കൂടതൽ ശാസ്ത്രീയതയും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്നത് വരെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ നല്ലതാണ് എന്നാണു എന്റെ വിനീതമായ അഭിപ്രായം.

വാഹനാപകടങ്ങൾ നടന്നിട്ടും വണ്ടി നിരോധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊന്നും ചോദിച്ചു വന്നേക്കരുത്. പല അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും പാഠം പഠിച്ചിട്ടാണ് റോഡിൽ വേഗ നിയന്ത്രണവും, വാഹനങ്ങളിൽ സ്പീഡ് ഗവർണറും ഒക്കെ വച്ചിരിക്കുന്നത്. ആദ്യകാല വാഹനങ്ങളിൽ നിന്നും എത്രയോ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങൾ പുതിയ വാഹനങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. പുതിയ പരിഷ്കാരങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ഇനിയും വരിക തന്നെ ചെയ്യും. ഇത്തരം ശാസ്ത്രീയ മാർഗങ്ങൾ പൂരത്തിനും ആവശ്യമാണ് എന്നേ പറയുന്നുള്ളൂ. അതുപോലെ തന്നെ മൃഗങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും അവകാശവും സംബന്ധിച്ച നവോത്ഥാനചിന്തകളും നിയമങ്ങളും ലോകമെങ്ങും നടപ്പാക്കുന്നു. നമുക്കും നല്ലതിനായി മാറേണ്ടേ? മാറണം. മാറ്റം പ്രകൃതി നിയമമാണ്! 

ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാൾ മനോഹരവും സുരക്ഷിതവും ശാസ്ത്രീയവുമായ പൂരത്തിനായി നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു കൈകോർക്കാം. രാഷ്ട്രീയത്തിനും വിലപേശലിനും വികാരത്തിനും അപ്പുറത്ത്, ആരോഗ്യകരമായ സംവാദങ്ങൾ തുടരട്ടെ.
സ്നേഹപൂർവം,
കൊച്ചു ഗോവിന്ദൻ.

Wednesday, 14 December 2016

മേരീ പ്യാരീ ദേശ് വാസിയോം...

മേരീ പ്യാരീ ദേശ് വാസിയോം,

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഈയിടെ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില അസാധാരണസംഭവങ്ങളുടെ ഇടയിൽപെട്ട് രാജ്യദ്രോഹി എന്ന് മുദ്ര കുത്തപ്പെടുന്നവരുടെ എണ്ണം നിത്യേന വർധിക്കുകയാണല്ലോ. ഈയവസരത്തിൽ, എല്ലാവരെയും രാജ്യസ്നേഹം പഠിപ്പിക്കാനും, ഭരണകൂടം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഉത്തമപൗരന്മാരെ വളർത്തിയെടുക്കാനുമായി ചില പൊടിക്കൈകൾ നിർദേശിക്കുകയാണ്. ഈ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമാകും എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.

 1.പുലർച്ചെ 'ടിർണീം ടിർണീം' എന്ന ബോറൻ അലാറത്തിനു പകരം 'വന്ദേ മാതരം', 'ചക്ദേ  ഇന്ത്യ' മുതലായ  ഗാനങ്ങൾ സെറ്റ് ചെയ്താൽ ദേശസ്നേഹം ഷാംപെയ്ൻ കുപ്പി കുലുക്കി തുറന്ന പോലെ നുരഞ്ഞൊഴുകുന്നതായിരിക്കും. മെസേജ് ടോൺ, 'ഇന്ത്യ എന്റെ രാജ്യമാണ്' എന്ന പ്രതിജ്ഞയാക്കി മാറ്റേണ്ടതും ആകുന്നു. ഇത് യുനെസ്കോയുടെ രാജ്യസ്നേഹ സപ്രിട്ടിക്കറ്റ് നേടിയ ഉത്തേജന പദ്ധതിയാണ്.

2. പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് ദരിദ്രകർഷകർക്ക് ദേശസ്നേഹം  വളർത്താൻ ആരും ഹർജി കൊടുക്കാത്തതിൽ നമ്മൾ കുണ്ഠിതപ്പെടണം. അത്തരക്കാർക്ക് പാടം, പറമ്പ്, ചന്ത, ബസ് സ്റ്റാൻഡ്, ആരാധനാലയങ്ങൾ മുതലായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ദേശീയഗാനം കേൾപ്പിക്കാൻ അവസരമൊരുക്കണം. സിനിമ കാണുന്നവർ മാത്രം അങ്ങനെ വല്യ ദേശസ്നേഹി ആവുന്നത് സമത്വത്തിന് എതിരാണ്. പക്ഷേ, സർക്കാരാപ്പീസിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന പാവങ്ങളെ ഇത് കേൾപ്പിച്ച്, അവരുടെ ഉറക്കം കളയരുത്.

3. നോട്ട് നിരോധനം വഴിയുള്ള ദുരിതങ്ങൾ സാധാരണക്കാർ നിത്യേന അനുഭവിക്കുകയാണെന്നും ഭൂരിഭാഗം പണവും ബാങ്കിൽ തിരിച്ചെത്തിയതോടെ വലിയ കള്ളപ്പണക്കാർ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നും പറയുന്നവനെ എവിടെ കണ്ടാലും അഹങ്കാരി, വിവരമില്ലാത്തവൻ, രാജ്യദ്രോഹി എന്നീ മുദ്രകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് എടുത്ത് കുത്താവുന്നതാണ്. ആ കുത്ത് പേടിച്ച് അവരും എത്രയും പെട്ടന്ന് വായടച്ച് രാജ്യസ്നേഹി ആകും എന്നാണ് രാജ്യസ്നേഹികൾക്ക് വേണ്ടി രാജ്യസ്നേഹികൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ സർവേ ഫലങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

4. രാജ്യത്തിൻറെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി സാധാരണക്കാർ കുറച്ച് കഷ്ടപ്പാട് സഹിക്കണം എന്ന് പറയുന്ന സിൽമാ നടന്മാർ, ക്രിക്കറ്റ് താരങ്ങൾ, കോർപ്പറേറ്റു തലവന്മാർ എന്നിവരെ വിമർശിക്കാൻ പാടില്ല. കോടിക്കണക്കിന് രൂപ പ്രതിഫലം പറ്റുന്ന അവരുടെ കയ്യിൽ ദരിദ്രനാരായണന്മാരുടെ വേദനയും ദുരിതവും അറിയാനുള്ള ദുരിതോമീറ്റർ എന്ന യന്ത്രമുണ്ട്. അതുവച്ച് അളന്നു നോക്കിയിട്ടാണ് അവർ ബ്ലഡി കൺട്രികളായ സാധാരണക്കാരോട് സഹിക്കാൻ പറയുന്നത്.  അതവരുടെ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും നമ്മൾ എതിരഭിപ്രായം പറയുന്നത് രാജ്യദ്രോഹവും ആകുന്നു.

5. മണിക്കൂറുകളോളം ക്യൂവിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും തളർന്നു വീണാൽ അവരെ കവച്ചു വെച്ച് മുന്നേറാൻ പ്രത്യേക പരിശീലനം നേടേണ്ടതാണ്. ഇതിനായി മണിച്ചിത്രത്താഴിൽ, ലാലേട്ടൻ വെള്ളം വെള്ളം എന്ന് പറയുമ്പോൾ, കുതിരവട്ടം പപ്പുച്ചേട്ടൻ നടക്കുന്ന വീഡിയോ കണ്ടാൽ മതി. തളരുന്നതും മൃതിയടയുന്നതുമൊക്കെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്നോർത്താൽ അവരെ സഹായിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം പമ്പ കടക്കുകയും ദേശസ്നേഹം നിറയുകയും ചെയ്യും.


6. വിവരമുള്ളവർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതിനെതിരെ ഉടായിപ്പ് ന്യായങ്ങൾ പഠിച്ചു വെക്കേണ്ടത് ഒരു രാജ്യസ്നേഹിയുടെ കടമയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഡിസംബർ 31 ന് ശേഷവും പ്രശ്നങ്ങൾ തീരില്ല എന്ന് പറയുന്നവരോട് എല്ലാ വർഷവും ഡിസംബർ 31 ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് സലിം കുമാർ ശൈലിയിൽ 'ഉഹു ഉഹു' എന്ന് ചിരിച്ച് സ്ഥലം കാലിയാക്കുക. പ്രശ്നങ്ങൾ എന്ന് തീരുമെന്ന് ഭാരത് മാതായ്ക്ക് പോലും നിശ്ചയമില്ല. അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ഡയലോഗ് അടിച്ച് സീൻ ചളമാക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.

7. രണ്ടായിരത്തിന്റെ നോട്ട് ഇറക്കിയത് കള്ളനോട്ടുകാർക്ക് ഉപകാരമായി എന്ന് വിമർശിച്ചാൽ, ചില്ലറ കിട്ടാതെ ആ കള്ളനോട്ട് ചിതല് പിടിച്ച് നശിക്കും എന്ന് പറയണം. പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്നും ആയിരത്തിന്റെ രണ്ടു കണ്ടെയ്‌നർ നോട്ട് ഇറക്കുന്നതിനു പകരം രണ്ടായിരത്തിന്റെ ഒരു കണ്ടെയ്‌നർ ഇറക്കിയാൽ മതി എന്ന് വിമർശിച്ചാൽ, അതുകൊണ്ടാണ് പതിനായിരത്തിന്റെ നോട്ട് ഇറക്കാത്തത് എന്ന് പറയണം. പതിനായിരത്തിന്റെ ഒരു കണ്ടെയ്‌നർ നോട്ടിന് പകരം അവർ രണ്ടായിരത്തിന്റെ അഞ്ച് കണ്ടെയ്‌നർ നോട്ടിറക്കി കഷ്ടപ്പെടും എന്ന് വെച്ച് കാച്ചണം.

8. നോട്ട് പിൻവലിച്ച നടപടിയെ ആരെങ്കിലും legalised blunder എന്നോ organised loot എന്നോ പറഞ്ഞാൽ ഉടനെ "മേരെ പ്യാരീ ദേശ് വാസിയോം..." എന്ന് പറഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരയേണ്ടതാകുന്നു. രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും തെളിവാണ് പൊട്ടിക്കരച്ചിൽ എന്ന് എക്കണോമിസ്റ്റുകളും സൈക്കോളജിസ്റ്റുകളും കൂടി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

9. തീയേറ്ററിൽ ജനഗണമന പാടണമെന്ന കോടതി വിധിയെ വിമർശിക്കുന്നവരോട്, 'രാജ്യദ്രോഹികൾ പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകണം' എന്ന പഴകിയ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞു ചളമാക്കരുത്. പകരം, 'ജനഗണമന പാടി അതിന്റെ അർത്ഥവും പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതി' എന്ന് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി സൗമ്യമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അവരെ പോലീസിനെ കൊണ്ട് പിടിപ്പിക്കുകയോ വേണം.



10. ദേശസ്നേഹം എന്ന് വെച്ചാൽ, ഭരണാധികാരികളുടെ നയങ്ങളെ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങുന്ന വിധേയത്വമാണ് എന്ന ധാരണ പരമാവധി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. നിരന്തരമായ സംവാദങ്ങളിലൂടെ സമൂഹത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ധാരണകൾ ദേശസ്നേഹികളായ നമ്മളുടെ അജണ്ടകളെ  തകർത്തു കളയാൻ അനുവദിക്കരുത്. നമ്മൾ പിടിക്കുന്ന കഴുതയ്ക്ക് മൂന്നു കൊമ്പും നമ്മുടെ രാജാവിന്റെ നഗ്നത ഏറ്റവും മികച്ച വസ്ത്രവുമാകുന്നു.

ഇത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ എല്ലാവരും എണീറ്റ് അറ്റൻഷനായി നിന്ന് ദേശീയഗാനം ഉറക്കെ ചൊല്ലേണ്ടതാണ്.
ഭാരത് മാതാ കീ ജയ്.